photocatseyes

80 Pounds or 40 kilo, that's the difference

2011-10-13T14:45:00.000-07:00

What’s the difference? I roughly guess 80 pounds or 40 something kilos. On the 12th of October 1998 my parents picked me up from the hospital to take me home, after I had nagged the doctors to let me go die at home. I felt that another week in hospital would have been it. I just knew that going home was to be my ultimate life line.

I weighed a lousy 90 pounds. I needed lead around my legs to stay grounded on windy days.

I wanted to go home because I knew that I was not going to get better in the hospital. And it worked. Away from hospital from hospital food, hospital beds, hospital people… My mom cooking home made food for me, sinning against no salt rules, I slowly picked up eating again after nearly four months without food. The only feeding that got into me was what could be pushed in with IV’s. Hardly needs any explanation I believe. 4 Months with crashed kidneys on dialysis, 4 months of scanners, horizontal, vertical, biopsies, poking and prodding. Amazing that in most hospitals, the only touches the patients feel is to hurt them. Mostly. One would become afraid to be touched…

I clearly remember (one of the few things I actually remember - all the rest is in a Double Pea Fog because of all the medication) that one day my sister washed my hair, and how fresh and good that felt… Not really cat pee to wash hair with all sorts of catheters and leads hanging in and around…

It took another six months at home before I could go back to work, part time at first, soon full time again, pretending to be strong and healthy again, even if inside I knew that it was never going to be like before again.

I think each person has a before/after point in life, to which all further living is weighed against.

For me, being sick and recovering was my before and after.

I am now 13 years after, happy as four clams. With a fairy tale life, married to Mr Wonderful, living in England…

And life is good. By Jobe, it is GOOD.

One thing though that I never could get rid off up to now is the fear. The fear of getting sick again…

After 13 years I still have nightmares that shadows stand next to my bed, vague figures, and I often wake up screaming. Too often.

Anyway, as I said, I am now happy as four clams. Which is pretty pretty happy. My kids and family are OK, my granddaughters are OK and the most beautiful babies in the world. My husband loves me and I love him back.

Life is good indeed.

I celebrated yesterday, the 12th, making an art journal page. Maybe from now on I won’t scream anymore at night…

And in the coming installment I will tell you about the class I took in “Art From the Heart” with the fabulous Dina Wakeley.

Carpe Diem people, Carpe Diem!

The day I found the Choir boys

2011-10-09T04:04:00.000-07:00

It can be any city in England. Every city that has a self respecting cathedral. A cathedral city. Performing Gregorian liturgy, as in little choir boys singing with crystal clear voices. Bringing tears to people’s eyes. In that very short time period before they turn into men, their voices broken - the angelic factor gone. Replaced with a voice of trustworthy, often deep and warm. I can fall in love with just a voice. Tickles in my tummy, goosebumps all over. I can also get physically sick from voices. As a child, we had a priest coming in every week, and when he opened his mouth, it did not take long for me to be slapped with nausea and feeling faint. But I digress.
I am talking angelic choir boys today.

Getting ready for the Hymns or whatever they were supposed to sing on that blessed day.
One of them had left the door open, and I could peek inside… What I saw warmed my heart. Little boys putting on green robes, on top of their worldly clothes.
They changed from modern age children in centuries old habit monk dressing.
And like little boys do, they laugh and squirm and giggle. Not better or worse then any tween girl.

I am in a Harry Potter setting, soon small wizards will tumble out of the room, and the cathedral will be filled with godly, pearly trinkling sounds.

Soon enough everybody is more or less dressed and waiting for the sign to go to whatever part of the cathedral they need to bring the happy message.

It’s England.
It means that in fact, you are not allowed to take pictures of choir boys. You can watch them, listen to them, but taking a photograph is the work of the devil.
What is England turning in to? Beats me.
Children and photography are becoming a very laden subject, and it makes me cross beyond words.
When I saw those tiny green figures, my heart became all fuzzy and warm. I was in anticipation of heavenly music. Taking a picture of the green ones was enough to bring some of that happy anticipation home. Into my scrapbook. When I am old and grey, and withering away with Alzheimers in a New Mexico old people’s home, the sight of the green ones in my old book might be able to take me back to happy times. Even if I don’t know them or by then forgot where I snapped them and hec, that I snapped them to start off with…

Could someone please explain to me why it is a sin to take a photograph of a choir boy getting ready for mass?
Only common sense answers please…

I was crying too

2011-10-08T06:09:00.000-07:00

I was crying too, believe me. You have to watch it all to the end. That is what I call a surprise with a star! Happy Saturday everyone. Enjoy!
The surprise!

The quintessential British ad

2011-10-07T03:15:00.000-07:00

Resonates in daily life. Sort of. Not truly in my daily life, but there are trips and outings that are based on something I saw on tele. I just love to see something on television and being able to say: “I saw that in real” or “I’ve been there, in that exact place”. I am simple minded, happy with small blessings.
That is how we ended up in Shaftesbury, all the way down in Dorset. Because I saw an ad on television with a street. And bread. And a little boy getting his bike up on a hill, to deliver the bread. A small baker’s boy.

The ad stuck somewhat in my head, and when Mr Wonderful suggested a short trip in September, I knew where I wanted to go. Down to Shaftesbury. To go and see the hill. Hoping to find it, and on the way see some more Brits things.

Shaftesbury is a market town, smallish with 7000 inhabitants. Buzzing with activity. A couple of antique stores.
I discover a doll pram, just like the one that I used as a floating device as a kid, to go sail the seven seas in the park across my grandmother’s house.

They are waterproof and don’t sink and made a nice float… Until my grandma came to get me for dinner and nearly fainted when she saw me. Piratess of the little pond. Surrounded by swans and ducks, happily rowing with my hands. Life was exiting.
On the other side of the street a sign, and I must confess that I have no clue about drapers. General Drapers. I am suspecting curtains, who’s to say.

The sign dates from the time when ads were painted on walls. In bold strong letters. If I would have needed a draper, I might have hired J. D. Chesterfield.
His big chunky letters give out some trust.
Time to find the hill. Starting to wonder if we are in the right village, because at first glance I ain’t seeing no hill. Wondering if I lured Mr Wonderful down for a ghost story…
Nope. It’s not a ghost story and I am in the right village. A short inquiry at the butcher’s shop learns me that I have to go to City Hall, and then pass along the side to the back of that City Hall. There I will find Golden Hill.

I do. The back of the Town Hall also has a coffee place. One can sit down, have a hot choc, and enjoy the view.
I tell all the people already sipping coffee that I have longed ten years to see this sight.

TEN YEARS!!!

They cheer and clap with me when I spread my arms to accentuate the importance of my visit to the hill.
Before my arrival, they were just neat couples and people, each minding their own business at their little table. After my coming, we all sit together and laugh and tell each other why we are here today. That is how I like life. Making strangers less strange. Turn them into the Brotherhood of Gold Hill, all the way down in Shaftesbury, Dorset, England.

From the corner of my eye I see a mom coming up, a little girl. Looks like a school run. It is.
I can’t imagine having to do that trip twice a day, to bring and get kids. It’s steep. I would dare say a 25 degree slope.
Should you want to mimic the bakery boy, make sure you have a bike with good suspension and excellent breaks and some butt protection. It’s not a sweet ride. The hill is cobbled.

The mom and kid come closer. While I wonder what it would take to be able to live in the white house with the tatched roof. Imagining getting my grocery in the house soon kills that thought. The street is a pedestrian area, no cars allowed. Think twice… It’s lovely but totally unpractical.

Mom and kid are finally up, and then it becomes clear that the mom walked up shoes in hand. My… O my… Almost as bad as the road to Compostela.

Time to go and find Mr Wonderful, and to answer your question: Yes, I walked down the hill, but not up. No way would I get back up. Not in a hundred years.
I make my descent and Mr Wonderful has figured out how to get down the hill with the car to pick me up. That is what I call service.

I can now proudly say that I walked Golden Hill in Shaftesbury, Dorset, England.

My personal pope died…

2011-10-06T01:48:00.000-07:00

Being a convinced non-religion person I have one flaw: I love macs and Steve was my pope. I had the pleasure to visit Apple Headquarters in Cupertino a couple of years back, and I tell you all: it was like a catholic visiting the vatican. I just did not kiss the floor.
My behind the scenes tour was exiting, I felt the vibe of possibility everywhere I went and looked.
I sat in the company restaurant, seeing Phil Schiller stand in line with his tray with lunch… No Steve, but hey, close enough…

I wonder how the news of his passing can make me so sad, because I never really knew the man. But I sure love his products. I started maccing in 1990 and have never looked back. Still maccing today…
I am sure that the news will be filled with Jobs, so won’t bug you any longer, just wanted to let you all know that I am on the sad side today.

Thanks Steve for all you have given me…

“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.” - S. Jobs

Summer in Fall

2011-10-03T03:12:00.000-07:00

It was all over the news. A record broken. The hottest October day EVER. Suits me. I liked it. We decided to go to the coast, along with 3 billion other people in Britain. Can’t say it was a swell idea, because finding parking seemed like a chore never to get over and done with. But finally in the end we got there. Parked and all, and able to feel the sand underneath our feet.

Saltburn was the village of choice, the whole of Britain’s coast line is littered with small villages and hamlets on the edge of the water. We went for Saltburn because Whitby and Scarborough would not have been a good option, relatively unknown, yet hard enough already to get rid of the car, Whitby and consorts must have been sheer hell.

Somehow it did not totally feel real. This was October, fall…. why did we see people in the water and in bathing suits?

Enlighten me, this was more summer then summer.

The surfing shop: golden business numbers...

Ice cream parlors: waiting queues of 50 people and longer…

Never mind the industrial estate on the horizon, people in Saltburn Cleveland celebrated life on the beach.

Babies crawled fast as lightning.

Dads and sons walked up to the surf, to dip toes and whatever more can be dipped.

Mr Wonderful and myself enjoyed the views from the pier. And dog one it… My pier photograph got a grey border. A computer gremlin for sure…

A flat sea, the smell of salt and sun lotion, the smell of my childhood when we spend whole summers on the Belgian coast.

Don’t ask me why a person would want to wear a traffic cone on the head playing on the beach, I could not answer you. I am pretty sure there is a logical explanation.

Little people running around in their natural little selve outfits. It made me smile. So much crap going on in our world, forgotten at once when I see munchkins run on the beach, in all that a possible Godly figure could have envisioned when he took that bit of Adam’s rib to clone new ones.

So was it on our beach day in October along the North Sea coast of England.

On another note: it was new years 2011 yesterday, how did we get to October?

Sort of an artsy trip...

2011-10-02T03:22:00.000-07:00

The trip to Belgium. Somehow very much art related. Art and friendship. Art and family. Nature and art…

Last week sunday, when I woke up to start my day, it was foggy and the sun had not yet risen. So I suspected that on my drive towards St. Laureins, I would encounter some nice views. Nature did not let me down.

Along the E17 in between Kortrijk and Gent the fields were covered with a white grey veil. The sky starting to color bit by bit to a gorgeous sunny day.

By the time I arrived in St. Laureins, oranges had been added to the palet. And a couple of horses were lovingly grooming each other.

In the distance two hot air balloons. I was not the only one who got up before sunrise. By the way a highly unusual thing to do for me. In my normal life, my heart does not start beating before 10 AM.

But for a class with Donna, one has to make sacrifices.

My sister was new to the art journal world, and I wondered if she was going to like it as much as I do. People differ, and her style is in general more clean and neat and tidy. She is a true quilter… I fit in the art journal thing, I do have an extremely messy messy side. Bring on the paint.

Donna appeals to my messy paint side. She makes me laugh, and I totally love people that can make me laugh. Too much misery in the world around us that we can’t change, so a happy person is a full asset.

And we have to be thankful for her husband who spent his anniversary heating up paper and fabric pages. Team work is what I call it.

I was blown away with the kit we got. Including paint, fabric, brown hole tag, some of those delicious canvas pages… I must admit though that since I came home, I did not have the chance to work some more on it, so I can see in my near future some quality time in my scraproom finishing the project. I will keep you posted.

Besides Donna’s Class I had lunch with a friend who makes chickens… More about that one later.

I also made a crown for the second birthday of my oldest granddaughter… A speedy five minute one, rush to the paper store, buying some diamonds, butterflies, stickers, if I had had more time I could have spend more time on it and made it more according to crown rules. Now it looked like a crown thrown together by a five year old… One good thing though: my granddaughter LOVED it. And that made me feel like I was on top of the world.

And I had some artsy time with my goddaughter, Judith. Who is now 1o if I count correctly… She has the gift. The art gift. She has talent. I found that it’s a nice thing to spend some time together on my trips to Belgium, doing some pages in our books. She soaks up the things I tell her like a sponge. I predict that one day she will be a big name on the art firmament. A shining star. Dare I hope that she then will think back at our day in the garden, getting all wrapped up in paint and gel pen thingies…

I could not help thinking back at the time when my boys were small. If I had known about this, I could have done things like that with them too.

Sadly enough I had too much thinking to do about where to find money for the coming week, there would have been very few resources for art stuff. And maybe you have to be older then 50 to appreciate the wisdom that comes from children when you are spending quality time together.

I wished I had known that at 20.

I fiddled on an art in the garden page. Judith worked on spread that started off with masking tape leaving white space to write in.

We both used a vogue magazine to rip and tear… It was fun to see how she picked two japanese inspired animals, to then fill the page with chinese and egyptian lettering characters. A budding star indeed!

And to end this chaotic entry a little mural I found driving on a Belgian road to somewhere…

Talk later!

Donna Downey: fun garantueed...

2011-09-29T02:39:00.000-07:00

http://vimeo.com/29771241

Last sunday was a gorgeous Indian Summer day in Belgium. My sister and I were in Donna Downey’s class. In a restorated orphanage slash old people’s home slash now fancy hotel.

One of the small movies that I took will send the trend, it was FUN!

I wished I lived in North Carolina or West Virginia, wherever Donna lives and has her studio, so I could take more classes. It’s a blessing to be around people who are upbeat, laughing and saying silly things. It’s food for my soul…

More about the Belgian trip when I am finished unpacking and stacking!

Talk later

Ittybitty factoids

2011-09-17T06:43:00.000-07:00

From our trip down south, the trip with the funny moments and special little man made thingies to study. The first such interesting thingie was the scale model of Bolsover Castle.

I posted the overview already, but here are some of the close ups…

I thought it was really remarkable that a person could have the patience and skills to put a small horse and rider in front of the stables. The figures being 1/2 inch tall.

Closer to the Grand Gallery a horse is tied to a mast, probably waiting for its master to come back from wherever he or she went.

Even the fountain was present.

And a Me-Factoid: grey is becoming obvious, getting old too fast. Or should I say OLDER?

Not too old to go on a road trip for now, with grey skies above us all the way down to Salisbury. (Said Solsbury).

The grey has some charms of it’s own. Landscapes, houses and traffic are all dusted with a special gloomy light. I am lovin it.

It’s the beginning of September, it means that farmers have their harvest in, and the land ready for winter. Soft subtile hills like women’s breasts glide by us.

The further south we go, the busier the road gets. Time to keep eyes open and traffic radio on.

We’re on a holiday, but the British school kids are on their way to class. All dressed in similar uniforms.

We soon arrive in Salisbury, now we need to find our hotel. Coming up some adventures and creatures we met in town…

Later!

New squirrel housing and a new car

2011-09-16T03:43:00.000-07:00

Some changes around the house. Mr Wonderful bought a new squirrel house, and the little beasties seem to like it.

We thought to smart off the magpies and other birds who amazingly quick found a way to get in and get to the squirrel food.

The target group of course gets it even faster. It does not take them long at all to figure out how to get to the goodies and run with them.

To wherever they go to nibble on their found treasures. It’s funny, the big monkey nuts are always gone the first. Squirrels have a clear preference for those.

I love the little buggers. They are funny, alert and smart animals. I think they know us. Can’t be sure but am suspecting they do.

And on a transport level, we finally got the ordered jeep.

On wednesday, we drove all the way South to Mildenhall, one of the big american bases in UK, to pick it up.

It was sitting in the lot, white and new and shiny.

We spend more time there then anticipated because something was not totally correct with the american-UK light conversion, and ended up spending the night at Lakenheath. The biggest of the bases, almost little America.

It was a bit weird to open the curtains in the morning to stare onto a plane on a foot at the round-a-bout.

I was lucky: it was also 50 percent off in the arts and crafstore. A huge one, so while Mr Wonderful drove home with his car, I paid a visit of honor and shopped for some copic markers. And some lettering stencils. I adore stencils. Love how you can use them over and over again.

There is something about a new car. It does not happen that often in a normal person’s life. I had a lot of thoughts about my first self bought car way back in 1981. Divorced, on well fare, so when I found this old citroen Dyane for 1000 dollars, getting it paid of in six months, to a guy who trusted me enough to give me the car and wait for his monthly payments, it felt like freedom was mine again. The dyane was truly a sardine can, but for me and the 3 boys it meant we could go wherever we more or less wanted to go. It made shopping so much easier, it meant that we could get to hospital easier, my middle son was in hospital a lot, and the bills for busses came on top of all the others. In those days, I never thought that I ever was going to be able to get another car. Let alone it being a new one. So part of me is happy, and another part still holds those old memories dear. I think I can honestly say that my first blue sardine can made me as happy as my new jeep does.

One thing though: I will have to find a way to shut up the background voice that keeps telling me it’s way too big…

But then we got it because PT started to need a lot of work, and with our eyes on the time when we will move to the States, and will need a reliable vehicle to conquer the desert. It’s also very neat that I am now able to glance over the stone walls to shoot. Yorkshire has a lot of walls, ruining my pics if I don’t get out of the car.

I drove all the way up from Lakenheath to Doncaster, having a pit stop at the Diner.

Picking a seat next to the window so I could keep an eye on my new one.

Celebrating with a true old fashioned milk shake.

Life can be good… and it is right now.

Talk later!

Stacked stones, the sequel

2011-09-14T02:26:00.000-07:00

If old buildings bore you to death, stop reading here. Because this is the second part of the home we visited last week. Under a stormy sky on our way to the South of England.

I wonder how it would be to live in a small town like Bolsover, and to look up on a daily base to that huge castle on top of the hill. Seeing all, knowing all.

If stones could talk, the stories they would be able to tell us. They would tell us about Royalist and civil war, armies passing, armies retreating. It all happened. We are standing inside of History.

There is more to Bolsover Castle then the Grand Gallery, who is showing a nasty crack… That is why on top of the shell, men are moving around with care, and it’s England, therefore we have health and safety, he is buckled up with 50 cables in case he stumbles.

The English Heritage is now the owner of the estate, and they keep a close watch on every single stone in order to prevent further damage.

Mr Wonderful and moi need to run for the pouring rain, the keep still has a roof, let’s go. If we are lucky, by the time we did the keep, the sun will be back.

Doors as high as two men, enormous metal hinges…

Visiting places like Bolsover and many other castles spread over England makes you realize that humans are always on the look out for new and better. In 1600 they could melt and work metal, so huge doors could be hung and swing open and closed.

The keep lies ahead.

Somebody somehow thought about putting a statue under the balcony for support.

People still lived in straw huts, while kings and the likes lived in elaborate houses, with more luxuary then one could possibly need.

Inside, on 3 different floors, artists have painted, carved, masoned, a mixture of calculations to stretch the strenght of the building on its own, artists making impressions and artistic ideas to impress visitors. That was the big clue: it was all done to impress visitors.

400 Years later visitors are still impressed. I love the wooden panels on the walls. Big fire places… vaulted ceilings.

Ooohhh and aaaahhhh.

More chambers with wood and gold. Mr Wonderful has the audio guide. I do the visual tour.

I am heading out in the garden…

To go and take a closer look at the fountain.

This is what it must have looked like before. Ladies and gents and peacocks strutting their stuff.

Lions spitting water… Small devilish creatures next to stern looking figure heads.

The inside of the fountain is a surprise. More artsy stone carving.

Tiny male figures, somehow I think back at my boys at home. Showing off how they could pee without holding their material…

All moms with boys know the pose. We quickly have to learn them to ame better and inside the toilet instead of all around.

It also reminds me of “Manneke Pis” in Brussels. England has it’s own Manneke Pis. Four of them around the fountain, north, south, east and west.

West is only trickling, North is going full force.

Truly stunning that they built for the future. The people now have long gone, but their ideas and works are still here today for us to marvel over.

Time to hit the M1 and go further south.

At least now we know what the building is that we see from the highway, another castle feather on our hat!

Schepen verbranden???

2001-09-07T14:20:00.000-07:00

Terug aan het werk. Met een koekenbrodenhartje. Het leek of ik jaren uit circulatie was geweest, alle gebeurtenissen van de jongste weken zitten als een buffer tussen de voorafgaande werkdag en die van gisteren.   De redactie is onveranderd, ik ben veranderd. Ik kijk met andere ogen. Vind m'n plaatske weer aan m'n computer. De eerste collega die ik tegenkom is onzen buggyboy, en hij straalt mee met mij. Ha, leuk. Ook Nele en Tinie zijn blij met mij. Fijn, want ik had toch even schrik op voorhand. Onwetend over de reacties die er gingen zijn.   Ruimschoots te vroeg, gebeurt nog, kan ik rustig even rondkijken en m'n broodje zalm verorberen, mail checken, kortom, de dingen die gebeuren alvorens er echt in te vliegen. Daarom hou ik er van een uurke vroeger toe te komen, en eens de sfeer en de temperatuur van de redactie op te snuiven, te voelen.   Dit is de grote dag. Straks schrijf ik een ontslagbrief en ga die afgeven. Vijf exemplaren. Raf Vandenbussche, Paul Daenen, Jaak Smeets, Ann Winkeler, ze krijgen allemaal een kopie, en m'n hart klopt in m'n keel als Raf, Paul en Jaak, net zoals Ann me proficiat wensen, en ongelovig luisteren naar dit onwaarschijnlijke verhaal. Een sprookje. Ze bestaan nog, en komen soms uit. Niemand merkt het koude zweet op m'n rug op, en 's avonds, als Aaron belt, dan komen de waterlanders en de paniek. Hoe gek moet je zijn om een werk op te geven op mijn leeftijd, en zomaar het diepe in te springen, zonder reddingsband?
Hij vindt het fantastisch, en juicht bijna als ik hem vertel dat met een beetje geluk ik in December al kan thuisblijven. Na onze reis naar Arizona. Tijd genoeg dan om nog een pak praktische zaken af te handelen.
Hij lacht hartelijk als ik hik "Als je je bedenkt zit ik zeer zwaar in de problemen", en voor de honderdste keer in de jongste drie weken vertelt hij me dat hij maar al te graag wil trouwen, hoe vlugger hoe liever. Hij is aan het bekijken hoe die dingen gaan in Engeland, want een kerkelijk huwelijk in de States is rechtsgeldig, niet in België en in Engeland. Daar moet je een burgerlijke plechtigheid doorworstelen, met een ambtenaar van staatswege aangeduid, zodat je huwelijk echt en techtig kan verklaard worden. En het kan niet op zaterdag en zondag, alleen op weekdagen. Pech, dat betekent dat de mensen uit België die afkomen er een weekdag moeten voor opofferen.  De lijst van mensen die willen afkomen om het spektakel van dichtbij te volgen wordt langer, ik moet ophouden met uitnodigen, of de helft van België zit in de Dales op onze trouwdag. Kleine correctie, in Harrogate, North Yorkshire. Tot nu toe hebben ook twee meisjes uit de Amerikaanse meidengroep bevestigd dat ze dit voor geen geld ter wereld willen missen. Pam vliegt over uit Seattle, Jane komt uit Rye, het zuiden van Engeland.
Het wordt een gemengd gezelschap, intercultureel. Over grenzen heen. Ik heb het op bepaalde ogenblikken moeilijk om niet te gaan gillen doorheen de redactie "He jongens, binnen een paar maanden ben ik weg, de boom in, een nieuw leven beginnen met m'n cowboy". O ja, die in zijn dagelijks leven geen cowboy is, maar een of andere ingenieur die met vliegtuigbouw te maken heeft. Met een diepgewortelde passie voor vliegtuigen. Voor alles wat met techniek te maken heeft. Zijn geest is erop getraind probleemoplossend te denken, hoe raak ik met de minste moeite in een zo recht mogelijke lijn van A naar B.   De arme jongen kreeg dan ook bijna een beroerte toen ik hem langs m'n neus weg vertelde dat ik dringend eens naar de garage moet met m'n wagen, zit 50000 km boven het onderhoudsgetal. Hij had die nacht heel veel moeite met in slaap vallen. Ik kon hem nog net tegenhouden, of hij holde in pyjama naar de garage om dat varkentje even te wassen.
Toen hij vertrok was dat varken gewassen, en hoe. Was weer een rozige big, met lucht in de banden, olie op de juiste plaats, waar dat ook moge zijn, water voor de sproeierkes, de wagen gesimoniseerd binnen en buiten. (Ja Duyck: is simoniseren een geoorloofd woord?) Kan me niet schelen. Iedereen weet wat simoniseren is.
En zelf ben ik ook gesimoniseerd geweest geworden. Ik blink, van tevredenheid, van blijdschap, omdat ik de gelukkige ben die de aandacht van deze man kon trekken. Of zou het dan echt omgekeerd zijn?  Afijn, Duyck is gelukkig, zonder enige twijfel. Ik geniet met volle teugen, loop zingend m'n huis op te ruimen. Kasten leeg te halen, frietpot naar containerpark, ik was dat vies en vet ding trouwens al heel lang beu. Javel (als in bleekwater) doet rekordverkopen deze week. We gaan er met grove voeten door. Poetsen, weggooien, wrijven, opblinken. Ik moet oppassen, of binnen veertien dagen zit ik tussen de kartons en heb geen bord meer om van te eten. Ik wist niet eens dat ik zo graag weg wou.
C@t

Is alles nieuw?

2000-04-25T16:26:00.000-07:00

Back to normal…. Pasen is voorbij, alles is nieuw geworden, o neen, hier vergis ik me. Het nieuws in de krant is niet "nieuw" geworden. De openingsfoto is een luguber iets. Een automatisch machinegeweer (of hoe heten die dingen) gericht op een angstig kijkend kind in de armen van een volwassene, de schrik op zijn gezichtje. Redenen zijn niet echt relevant, ik vind het ongehoord dat in onze tijden kinderen nog altijd op die manier aan het schrikken moeten gebracht worden. Niets is het waard om een kind zo te behandelen.
Zal vermoedelijk een World Press award krijgen, ik krijg er alleen kiekenvel van…. Het lijkt een tendens te worden: hoe meer horror in een foto, hoe groter de prijzen….

Het verlengd weekend computerend doorgebracht. Bij mensen die hun printer niet aan de praat kregen, daar waar printers horen te praten op commande…. No way, niet den dienen.
Ontelbare potten koffie, ontelbare CD-roms bekeken en bedaan, netwerkbeheer op mijn werk opgebeld die mij waardevolle suggesties kon geven, maar nope, het ding weigerde uiteindelijk nog altijd, dus deze namiddag terug naar de winkel ermee…
Het is ergerlijk, je koopt dingen en ze weigeren te werken.
Dan bel je de firma, word je met drie verschillende nummers doorverbonden, via een computergestuurde stem, alvorens je de eerste menselijke stem hoort hang je al een half uur aan de lijn. Blijkt dan dat de persoon die jou kan helpen van "deze account" niet op de hoogte is, en of je even kan terugbellen. Dan ontplof ik…. Ik wil alleen maar van iemand horen hoe mijn probleem kan opgelost worden, zonder dat ik daarvoor drie kwartier van uit West-Vlaanderen naar Brussel moet bellen, want de verkoper in Kortrijk kent niet genoeg van het zaakje om een passend antwoord op mijn vraag te formuleren. Of zijn het mijn vragen die dermate ingewikkeld zijn?
Kortom: naast het plezier die je kan hebben van een werkende computer, kan je ongehoord gefrustreerd raken van een die niet werkt. Je zou hem na zo'n dertig uren vruchteloos dingen uitproberen en testen gewoon het raam uitkeilen. Ware het niet dat het ding zoveel geld kost, en je er voorzichtig mee moet omspringen. Het is gelijk met een vrouw: behandel het voorzichtig, met de gepaste eerbied en de magie blijft behouden….

In het weekend ook nog een paar mails gekregen als antwoord op mijn vorige c@ttebelletje.
Een aantal vrienden voelen zich persoonlijk aangesproken en in hun kruis getast (foei, mijn mama zou niet tevreden zijn met mijn taalgebruik), terwijl ik het helemaal niet op hen had. Ik had het alleen op die ene die oneerlijk was, ik wou niet veralgemenen en alle Belgische mannen met een trauma opzadelen. Sorry mannen, ik zal volgende keer mijn woorden wat meer wegen, en het was echt niet voor jullie bedoeld.
Er zit iets verkeerd met mijn perceptie van dingen….. Ik denk dat ik iets heel diplomatisch heb aangebracht, met alle voorzichtigheid, naar mijn normen dan, blijkt dat de andere partij gewoon toch nog platligt… Tot zover mijn diplomatische kunde…. Ik leer het nooit.

Ondertussen is bonenstaak 2 driftig aan het plannen voor de komende verhuis. Dat is hij toruwens al zes maanden, aan het plannen. Ik wou dat er eindelijk eens wat daden kwamen in de plaats van die vage plannen. Jeezes. We zijn er zes maanden mee bezig, hij wil volgende week verhuizen, hij moet deze week nog beginnen met kartonnekes ophalen, om spullen in op te slaan. Zijn brein werkt op volle toeren, maar dat lijkt op dit ogenblik het enige te zijn dat op volle toeren draait. Zijn denkproces mag uiteraard niet gestoord worden, dus als hij met de blik op oneindig over de zetel hangt (zitten kun je dat niet meer noemen, het is meer een vloeiende beweging van armen en benen over zetelleuningen, net of ie plooibaar tot in het kwadraat is) kan ik alleen maar stil langs hem heen schuifelen, en hopen dat hij op een bepaald moment "Eureka" zal gillen, en dat alles dan in drie minuten zal geregeld zijn. Ja, ik weet dat dit heel irreëel is…. Ik mag echter niet ophouden met hopen, het is al wat ik nog heb….

Morgen terug aan het werk. De redactie zal er nog steeds uitzien zoals veertien dagen geleden, ik begin er terug zin in te krijgen. Afwisseling moet er zijn. Ben graag thuis, maar mijn job is ook leuk.

Dit gezegd zijnde….

De morgenstond heeft goud in de mond

2000-04-11T16:20:00.000-07:00

Er bestaat een gekend gezegde "de morgenstond heeft goud in de mond". Daar merk ik niet veel van, mij lijkt het eerder modder te zijn. Altijd al geweest. Vermoedelijk zal het altijd zo blijven.
Vannacht werd ik rond drie uur wakker. Met aanzet tot keelontsteking, en denkend "neen, dat kan ik nu missen als kiespijn". Ben pas veertien dagen met verlof geweest, ik kan het niet met mijn geweten in overeenstemming brengen om nu weeral ziekteverlof te moeten opnemen. We zullen dus gewapend met sedergine de dag doormoeten.

Na een nachtelijk mailtje naar een lieve vreemdeling terug mijn nest in, en ja, Freud moest nog in leven geweest zijn. Ik heb een pracht van een droom gehad. M'n Gestalt- en psychosynthese opleiding zullen daar niet vreemd aan zijn, maar ik geloof in dromen.
Het is te zeggen, in de functie die ze kunnen hebben, als je ze vertaalt naar symboliek die in je leven kan van toepassing zijn.
En deze droom had alles waar Freud zo verlekkerd op was. (Zonder een echte Freud aanhanger te zijn, ik vind dat hij hier en daar toch zijn balleke een beetje verkeerd sloeg, maar alla, wat heeft een doorsnee vlaamse huisvrouw daar nu over een mening te hebben niet?)

De droom

Op de een of andere manier stond ik onderaan een alleenstaande toren, middeleeuws, met een steil trapje naar boven, en vreemd genoeg ook een klimtouw naar boven. (Zou Repelsteeltje er iets mee te maken hebben?)
Tegen mijn gezond verstand in besluit ik het touw naar boven te nemen, moet een droom geweest zijn, want in het werkelijke leven raak ik nooit geen drie verdiepingen hoog aan een touw…ik haal dat met moeite met de trap!)
Bovengekomen zit me daar toch wel een psychiater zeker, samen met iemand die dan de prins zonder wit paard blijkt te zijn, ik ken hem niet, hij mij ook niet, en de zielepeuteraar begint me daar zomaar efkes uit te leggen waarom ik beter van dat koord kan afblijven, en zien dat ik op een andere manier weer beneden geraak.
Op dat moment werd ik wakker, en ik herinner me nog dat ik dacht: "Tokke, waarom moet ik naar beneden, mijn prins zit immers hier"

Ik ben er zeker van dat unsere Sigi hier een heel passend en sluitend definitietje zou hebben, maar ik hou het liever op mijn eigen vertalingskes.

En dan lees ik in m'n morgenkrant dat er steeds meer Belgische vrijgezellen op de markt komen of leven, 1,3 miljoen, waarvan 55 % vrouwen. Het Nationaal Instituut voor de Statistiek (het NIS) stelt verder vast dat een groot aantal éénoudergezinnen, 70 procent, geschraagd wordt door vrouwen.
Geen wonder dat ik me al jaren geradbraakt voel, ik wist niet dat men mij gebruikte als schraag….
Dat ik daar nog niet zelf ben opgekomen.
Het ergelijke van dergelijke cijferstukken vind ik dat je er geen menselijke verhalen achter vindt. En die zijn er natuurlijk wel.

Elke echtscheiding is een helleke, degene die het anders denkt nodig ik uit tot gesprek.
En het is nogal dikwijls zo dat zowel moeke, als vake, als de kinebollebeebeekes het een heel moeilijk iets vinden om mee om te gaan.
De moekes krijgen het zwaar te verduren omdat het kindergeluk voor het grootste deel op hun schouders terechtkomt, toch als ze de chance hebben van een echtgenoot te hebben die niet meer omkijkt naar zijn kroost.

De vakes zijn in veel gevallen ongelukkig omdat ze hun kinebollebeebeekes enkel nog in een verdwaald weekendje te zien krijgen.

En de kinebollebeebeekes zijn soms ongelukkig omdat hun wereldje opnieuw moet opgebouwd worden, dit keer met twee planeetjes waar ze terecht kunnen.

Gelukkig zijn er ook nog gezinnen waar alles lekker loopt, met de nodige ups en downs weliswaar, hier in vlaanderen zeggen ze dat het stil is waar het nooit waait.
Wijsheid uit de kleigrond.

En wat zit ik hier allemaal te broebelen op een grijze woensdagvoormiddag?
Vandaag is mijn "rustdag", compensatie voor een gewerkte zondag. Ik heb tijd om boodschappen te doen, nest wat op te ruimen, wat te lezen, ben van plan om er een fijne dag van te maken.

O ja, nog een bedenkingske bij het krantenartikel: als er in Belgie pakweg 7 miljoen mannelijke vrijgezellen rondlopen, wat zit ik dan op geregelde tijden te mopperen tegen mijn spiegelbeeld dat er geen leuke mannen meer rondlopen? Leuke vrije mannen wel te verstaan…????????????

Dit gezegd zijnde zal ik de rest volgende keer vertellen.
C@t

Het begin...

2000-04-10T16:20:00.000-07:00

Even piepen alvorens mijn ogen helemaal te openen…. Het lijkt zonnig buiten, maar ik zie een schemering van wit op de daken.
Het is een vriesnacht geweest, waar ik niets van merkte op voorhand toen ik gisteravond laat naar huis terugkeerde.
Dit na de eerste werkdag na een weldoende vakantie van veertien dagen. Moe en een beetje onvoldaan. Moet er even inkomen, in de sfeer, terugkomen bij de collega's, even bijpraten over de laatste veranderingen…. De werklust was nog niet op peil, dat komt wel.

Er is zoveel gebeurd in die veertien dagen, het lijkt wel of ik eeuwen weg was van de redactie, mijn normale werkbiotoop, waar zich in de kantlijn heel veel nieuws afspeelt. Nieuws dat de krant nooit haalt, maar waar wij, krantenineenboksers, mee te maken krijgen.

Wie mag ik dan wel zijn? Een doorsnee vlaamse alleenstaande moeder, met drie bonenstaken. Een veel voorkomend fenomeen in Vlaanderen, en als je de statistieken mag geloven de meest kwetsbare groep naar inkomens toe. Als ik mezelf mag geloven, is het nog waar ook…. Maar er is zoveel meer dan dat.

Op dit eigenste ogenblik ben ik 44, mijn bonenstaken zijn 24, 21 en 20. Je zou kunnen stellen dat het opvoeden op zich, een hels karwei als je alleen bent, zo stillekesaan tot het verleden begint te behoren. Als ze aan tafel zitten, verenigd in harmonie (hmmmm), voor een maaltijd uit moeders eigenste keuken, is het nog altijd "zit recht, haal je ellebogen van tafel, smak niet". Zou dit ooit ophouden?

Als ik mij wil douchen, is het eerste werk, om iedere keer weer, de douchekop die net ietske buiten mijn bereik te hoog hangt, op acceptabele mama-hoogte te brengen, nadat eerst een pak handdoeken weggehaald zijn. (Hoeveel handdoeken hebben die kerels eigenlijk nodig om zichzelf af te drogen? Ik kom toe met ene grote, zij hebben natuurlijk wel wat meer lengte en meer vel, maar kom…)

De eerste vraag bij het binnenkomen is steevast "wat eten we" in de plaats van "dag moederken lief, hoe was je dag?", hun belangrijkste levensvraag schijnt nog altijd te zijn wat ze zullen eten, of liever, wat ze zullen te eten krijgen, wat er op tv is, en of ik aub wat geld wil klaarleggen op tafel voor ik ga werken…. Neen, niet om bloemen te kopen tegen dat ik thuiskom, maar…. Om hun eeuwig grommelende maag wat te kalmeren.

En ja, enige logica in deze geschriftjes, mijn c@ttebelletjes, zul je nooit vinden, omdat een van m'n sterke karakterpunten is van de hak op de tak springen. Moet herkenbaar klinken.

Vanwaar dit idee, om m'n eigenste, kleine leventjes, met hoogten en laagten op papier te zetten en door te sturen naar andere mensen? Wel, ik loop de jongste veertien dagen enorm gefrustreerd rond. Is geen groot nieuws, er is namelijk in een vlaamse krant op een goeie dag een artikel verschenen, over dagboeken op een site, en jeezes, had ik dat nu vroeger geweten, ik had me zeker aangemeld, vooropgesteld dat m'n kleine avontuurtjes er iets zouden kunnen toe doen voor anderen.
Maar ik was te laat, wist niets af van het opzet, bijgevolg is er een gelukkig groepje van vijf mensen, wiens avonturen ik nu dagelijks volg, en waar ik zo graag had deel van uitgemaakt.

By the way VRT1, we zijn vandaag 11 april, en de laatste veranderingen dateren van 6 april, waar blijven de nieuwe stukjes…. Of zijn De Vijf in staking?
Groeten van een trouwe lezeres bij deze.

Met een paar van deze schrijvende mensen heb ik in mijn verlofperiode kennis gemaakt, hetzij per mail, hetzij per telefoon, en ja, ik voel me betrokken. Het is spannend om de parallellen zowel als de verschillen uit hun levens met de mijne te vergelijken en te bevragen.

En ja, lap, het is tijd om te gaan werken. Heb deze week de middagploeg, zijnde van 13 tot 22 uur, wat maakt dat mijn voormiddag in een wipje voorbij is. Vooral als ik dan nog wil dagboeken gaan volkrabbelen…. Mijn dag zou 30 uren moeten hebben, ik zou waarschijnlijk nog te kort komen….